ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ …..

……. Σου εμπιστεύθηκα ένα άρρωστο σώμα και μία απελπισμένη ψυχή.

Τρεις μήνες μετά από έναν καθημερινό αγώνα – δε θα ξεχάσω τη λάμψη στα μάτια σου και τη χαρά στο πρόσωπό σου – μου ανακοίνωσες ότι οι κόποι μας είχαν αίσιο τέλος.

Θέλω να εξάρω τη γιατρό Κατσώχη, που όμως επιστήμονες πιο καταρτισμένοι στα ιατρικά θέματα από εμένα, γνωρίζουν καλύτερα.

Εγώ θα σταθώ στον άνθρωπο Δέσποινα, που βοηθά τον πόνο που συναντά καθημερινά με τα αποθέματα της ψυχής της και της δύναμης του χαρακτήρα της.

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ….

……… Είμαι καλά! Είμαι ακόμα καλά!

Σ’ευχαριστώ που υπάρχεις,

Σ’ευχαριστώ που με βοήθησες να γίνω καλά,

Σ’ευχαριστώ που με τιμάς με τη φιλία σου.

Α.Σ.

…Ηλιαχτίδες! Π.Ζ.

…Χαμογελοθεραπεία! Κ.Κ.

…Ευχαριστώ πολύ που με γιατρέψατε !

Μ.Ε.

Το 2008 μπήκε ξαφνικά στη ζωή μου ο καρκίνος. Λέξη ανοίκεια μέχρι τότε για την οικογένειά μου, μόνο φόβο και πανικό μπορούσε να προκαλέσει.. Κι όμως, όσο κι αν προσπαθούσα να εξορκίσω το κακό, η τομή στον αριστερό  μαστό  το θυμίζει συνεχώς. Η συνειδητοποίηση της ασθένειας επώδυνη, μα πιο επώδυνη η επιλογή γιατρού. Ονόματα τρανταχτά κι ατελείωτες ώρες αναμονής σε ιατρεία. Απαντήσεις ασαφείς κι ερωτήματα αναπάντητα! Η απόλυτη εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου και φόβου μπροστά στον θάνατο. Πώς να εμπιστευτείς τη ζωή σου, το σώμα σου, το στήθος σου, τόσο άρρηκτα συνδεδεμένο με τη γυναικεία φύση, σε γιατρούς, μπορεί άριστα καταρτισμένους, οι οποίοι, όμως, δε μιλούν στην καρδιά σου, δεν αγγίζουν την ψυχή σου και σε αντιμετωπίζουν ως ένα ακόμα περιστατικό; Με μια τέτοια ψυχολογία και με την πεποίθηση ότι θα άκουγα πάλι τα ίδια ήρθα κοντά σας για πρώτη φορά μετά την επιμονή του χειρουργού μου. Βήματα αργά, διστακτικά! Και ξαφνικά όλα άλλαξαν!. Επιτέλους, μπορούσα να ρωτήσω ότι ήθελα και να πάρω μια κατανοητή απάντηση που καθόλου δεν υπολειπόταν σε επιστημοσύνη και γνώση. Το αντίθετο μάλιστα.!!!!... Εξ επαγγέλματος γνωρίζω πως όσο περισσότερο γνώστης είσαι του αντικειμένου σου τόσο καλύτερα μπορείς να το μεταδώσεις και στον αδαή, στον ασθενή εν προκειμένω, που περιμένει από το γιατρό όχι την παρηγοριά όπως κάποιοι νομίζουν, αλλά την αλήθεια.  Μια αλήθεια κατανοητή, πιστευτή. Έτσι άρχισα τις θεραπείες μου μαζί σας. 25 μέρες κάθε μέρα το χαμόγελό σας έγινε ο σύμμαχός μου. Η ανθρωπιά σας η ασπίδα μου απέναντι στον φόβο. Οι γνώσεις σας, τα χέρια σας και τα μάτια σας τα όπλα μου κατά του καρκίνου.  Τώρα, μετά από μια τριετία, θέλω να σας ευχαριστήσω όχι μόνο για το υπέροχο στήθος  που μου δωρίσατε ,αλλά για την φιλία και  αγάπη που εξακολουθείτε να μου χαρίζετε....

Β.Ζ.

Σε μια δύσκολη φάση της ζωής μου, μου προέκυψε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, το οποίο έχρηζε ιδιαίτερης αντιμετώπισης. Ψάχνοντας μια πιο αποτελεσματική λύση, ήρθα στην ομάδα σας και βρήκα ένα περιβάλλον πολύ θετικό στο πρόβλημά μου. Το γεγονός αυτό, με έκανε να νιώσω πιο καλά και να σας εμπιστευτώ χωρίς ενδοιασμούς. Ξεκινήσαμε μαζί να κάνουμε αυτήν την προσπάθεια, με χαμόγελο, αισιοδοξία, ηθική υποστήριξη από όλη την ομάδα σας. Όλη η ομάδα σας είναι άψογη και λειτούργησε πολύ θετικά σε εμένα. Με μεγάλη θετικότητα που μου ανέβαζε την ψυχολογία,  μπορούσα  να συνεχίζω μέχρι να ολοκληρωθεί η θεραπεία μου. Σας ευχαριστώ! Ακόμη και τώρα που ολοκλήρωσα την θεραπεία μου, υπάρχει η διάθεση και το ενδιαφέρον για εμένα…

Ε.Κ.

Ερχόμενη εδώ, είχα τελείως αρνητική ψυχολογία, αλλά ήταν όλοι τους        τόσο φιλικοί, ευχάριστοι και χαμογελαστοί που κατάφεραν να με κάνουν    να ξεχάσω το πρόβλημα υγείας μου. Πραγματικά δεν κατάλαβα πως    πέρασε ο καιρός…

Β.Β.

Ένας ασθενής στα χέρια της Δέσποινας Κατσώχη γίνεται γρήγορα θαυμαστής του επιστημονικού κύρους, του αλάνθαστου βλέμματος, της ζεστασιάς ενός ωραίου ανθρώπου, μιας σπάνιας γιατρού. Με λίγα λόγια... ξεκινάει να γίνεται καλά! Ανεκτίμητος ο τρόπος της να σου εξηγεί, να σε ενθαρρύνει, να κερδίζει την εμπιστοσύνη και τη συνεργασία σου. Αγέρωχη, μα χωρίς αλαζονεία, δυναμική μα ποτέ απόμακρη, πάντα λαμπερή, φιλική, πάντα συγκεντρωμένη, σαφής και τόσο λυτρωτικά αποτελεσματική! Αξιοθαύμαστη! Ευχαριστώ τη ζωή που με έφερε στο φωτεινό δρόμο μιας τέτοιας επιστήμονος, ενός τόσο χαρισματικού ανθρώπου! Είναι ευλογία όταν, στο τελευταίο ραντεβού, μαζί μ` ένα ωραίο, θερμό χαμόγελο ικανοποίησης δέχεσαι από τα χείλη της το ύψιστο δώρο των λέξεων «για μένα είστε θεραπευμένος»! 

Δ.Μ.

Δοξάζω το Θεό που μου έστειλε αυτή την αρρώστια (εγώ τη λέω δοκιμασία)!!!

Δοξάζω το Θεό που μου έστειλε ΕΣΑΣ!!!

Όταν ήχησε στ΄ αυτιά μου η λέξη "κακοήθεια" - 21 μήνες πριν - είπα μέσα μου: "αποκλείεται δε το ακούω για μένα αυτό, για άλλον είναι..."  Όταν συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για μένα πάγωσα, κι εγώ και ο άντρας μου.
- "Είναι κάτι κακό αλλά εμείς θα το χτυπήσουμε" ήταν τα λόγια της κας Κατσώχη στους γονείς μου, κι εγώ δίπλα τους να τους χαμογελάω δίνοντάς τους -εγώ- κουράγιο το οποίο είχα αντλήσει από το χαμόγελο και τη σιγουριά της.  Κι έτσι ξεκινήσαμε -συν των άλλων- και τις 35 ακτινοβολίες κα-θη-με-ρι-νά.
-"Καλημέρα, Καλημέρα"... με υποδεχότανε η κα Κατσώχη, πάντα με διπλή καλημέρα για να είναι πραγματικά καλή.
-"Καλώς την, καλημέρα σου"... μ΄ ένα τεράστιο γλυκύτατο χαμόγελο η Κατερίνα (Φωτοπούλου) και τέλος η τρυφερή Σοφία (Κοσμίδη) που άνοιγε την αγκαλιά της μόλις έμπαινα μέσα, μου κρατούσε το χέρι τη στιγμή που ξαπλωμένη πια στο μηχάνημα φοβόμουνα τόσο πολύ γιατί φορούσα και μία μάσκα που κρατούσε σταθερό το κεφάλι μου, έλεγε τη αστεία φράση με την οποία σηματοδοτούσε την έναρξη της θεραπείας: -"Μπουμπουνίστε το...το γλυκό μας το κορίτσι(έτσι με έλεγε)". Αυτή την αστεία φράση την οποία είχα τόσο ανάγκη να την ακούω, και που ακόμα τη θυμάμαι και γελάω.  Γι΄ αυτό κι εγώ προσπαθούσα χαμογελώντας να πηγαίνω και χαμογελώντας να φεύγω γιατί αυτό τους άξιζε.  Σε όλο το τμήμα αξίζουν συγχαρητήρια!!! Κανέναν δε ξεχνώ.
Συνεχίστε να γιατρεύετε τους ανθρώπους με τη στήριξη και τη βοήθεια του Θεού!!!

Πάντα ευγνώμων
Ε.Π.